De maatschappij dat ben ik!

Moeder op vrije voeten

2011-02-11T02:24:00.000-08:00

Per jaar verblijven ongeveer 3000 vrouwen in één van de vier Penitentiaire Inrichtingen voor vrouwen in Nederland. Ruim 70% van hen is moeder van 1 of meerdere kinderen!

“Ik vond het verschrikkelijk dat ik vastzat en dat ik zo weinig contact had met mijn kinderen. Ik voelde me schuldig naar mijn kinderen en die machteloosheid was het ergst” vertelt een gedetineerde moeder. “Vooral als ik hoorde dat het thuis of op school niet goed ging. Ik kon geen kant op”

Project Gezin in Balans

Vanaf 2002 is Humanitas gestart met het project Gezin in Balans om moeders tijdens en na detentie te ondersteunen in de relatie met hun kinderen.

Zo krijgen een aantal vrouwen binnen de muren bezoek van een bezoekmoeder, zelf een ervaren ouder of opvoeder. Ook wordt een cursus gegeven rond opvoeding en detentie en zijn er informatiebijeenkomsten voor moeders die in de eerste periode van hun detentie zitten. Ook na detentie ondersteunt Gezin in Balans de moeders in hun terugkeer in de maatschappij en het gezinsleven. Zij worden wekelijks bezocht door een moedermaatje.

'Ik luister vooral, dat is mijn rol. Als ik advies geef doe ik dat vanuit mijn eigen ervaringen. Mijn insteek om dit vrijwilligerswerk te doen is dat ik vroeger zelf heel veel heb gehad aan een vriendin,' vertelt een moedermaatje.

Wat houdt het in om een moedermaatje te zijn?

Je wordt als vrijwilliger gekoppeld worden aan een ex-gedetineerde moeder. Kernwoorden in het contact tussen moeder en vrijwilliger zijn gelijkwaardigheid, een luisterend oor bieden, dingen samen ondernemen. Het belangrijkste wat een vrijwilliger te bieden heeft is aandacht.

De vrijwilliger bezoekt de ex-gedetineerde moeder een dagdeel per 1 á 2 weken. Tijdens het bezoek kan over allerlei onderwerpen gesproken worden, zoals over kinderen, opvoeding, zoeken naar werk, voorbereiden van moeilijke gesprekken. Ook kan er samen iets leuks worden ondernomen.

De begeleiding van een moeder door een vrijwilliger duurt ongeveer 1 tot 1 ½ jaar. Voordat de vrijwilligers met de moeders kennismaken worden zij tijdens een cursus van 4 dagen voorbereid. Aandachtig luisteren en een positieve instelling, gericht op het versterken van de mogelijkheden van het gezin zijn de belangrijkste elementen van deze cursus.

Hoe word je als vrijwilliger begeleid?

Je krijgt een vrijwilligerstraining van 4 dagen
Terugkomdagen en themabijeenkomsten met collega-vrijwilligers
Onkostenvergoeding
Individuele ondersteuning door een coördinator van Gezin in Balans

Hoe pak ik het aan om moedermaatje te worden?

Je vult een aanmeldingsformulier in en krijgt een intakegesprek met de coördinator van Gezin in Balans. Je volgt een training van 4 dagen waarin allerlei relevante onderwerpen in het werk aan bod komen zoals communicatie, grenzen stellen, waarden en normen, bezoek aan een inrichting, ervaringsverhalen van een vrijwilliger en een ex-gedetineerde moeder.

Meer weten?

Bezoek dan de website Gezin in Balans. Je vindt daar antwoorden op al je vragen, en bovendien links naar krantenartikelen met daarin ervaringen van moedermaatjes en ex-gedetineerde moeders.

Verwonderland

2009-01-14T04:44:00.000-08:00

Anneke (28) is (thuisblijf)moeder van drie meisjes: Hasse (6), Fenne (4 ) en Lore (2). Op haar eenentwintigste trouwde ze met haar eerste liefde Jan, en ze zijn 'nog steeds heel gelukkig samen.'

Tijdens Anneke's jaarstage van haar opleiding SPH (Sociaal Pedagogische Hulpverlening) liep ze vast. Anneke: 'Ik nam te veel verantwoordelijkheid op me en raakte zo’n beetje overspannen. In die periode vroeg ik me af wat ik nu ècht wilde, en het antwoord op die vraag was simpel: trouwen, kinderen krijgen en thuis blijven om voor de kinderen te zorgen. '

Anneke's wens kwam uit.

In 2008 startte Anneke haar blog Verwonderland om zichzelf te ontdekken en anderen te inspireren. Dit is Anneke's verhaal!

De geboorte van Anneke's gezin

Terwijl ik nog op de opleiding zat zijn we getrouwd, en ik ben hoogzwanger afgestudeerd. Ik heb mijn studie afgemaakt voor het geval de muren op me af zouden komen als ik thuis zou zitten met een kind. Niet dat ik zelf verwachtte dat dat zou gebeuren, ik verveel me nooit, maar je weet dat niet van tevoren.

Twee maanden na mijn afstuderen werd Hasse geboren; ik heb dus nooit een ‘echte’ betaalde baan gehad buiten weekend- en vakantiebaantjes en stages ed, maar ik heb me sindsdien nog geen seconde verveeld: ten eerste natuurlijk de zorg voor de kinderen, daarnaast heb ik altijd veel geknutseld, ik heb een tijdje voor onze kinderen schoolachtige thema’s uitgewerkt en uitgevoerd (soort van pré-thuisonderwijs), ik ben mede coördinator van de Kinder-Doe-Dag bij onze plaatselijke IVN-afdeling.

Na de geboorte van Lore was mijn droom om drie kinderen te ‘hebben’ vervuld en vroeg ik me weer af ‘en nu?’. De zorg voor de kinderen blijft bij mij nr 1, maar ik ben niet alleen maar mamma, ik ben ook nog Anneke. Ik ben dus op zoek gegaan naar mogelijkheden om beide kanten van mezelf te kunnen combineren...

Het ontstaan van Verwonderland

Op 25 januari 2008 begon ik met het schrijven van een blog: Verwonderland. Verwonderland is ontstaan uit mijn behoefte om te schrijven. Ik heb schrijven altijd leuk gevonden, en liep al een tijd rond met het idee een boek te schrijven. Maar omdat ik daar de tijd en rust niet voor kon nemen, leek een blog me een goede oplossing: er hoeft niks àf, je hebt directer contact met je lezers, je loopt geen grote risico’s, je hoeft niet op zoek naar een uitgever enz.

Het schrijven voor Verwonderland bevalt me erg goed, en het lijkt wel of Verwonderland vanzelf met me mee groeit, of is het juist andersom? Wat ik schrijf voor Verwonderland heeft naast mijn eigen behoefte vervullen, eigenlijk maar één ander doel: mensen inspireren.

Verwonderland is voor mij een droom die is uitgekomen. Alleen ziet die droom er anders uit dan ik vantevoren gedacht had… Het is geen boek, maar een blog, maar dat geeft tegelijkertijd ook wel veel meer mogelijkheden!

In Verwonderland vallen dingen samen; ideeën van vroeger, dromen over de toekomst, maar vooral wat ik nu ben, wat ik nu doe, wat ik nu leer. Om het maar eens even zwaar te zeggen: ik heb mijzelf als doel gesteld om in dit leven mensen te mogen inspireren door mezelf te zijn.

Doordat ik zelf groei, groeit Verwonderland, maar Verwonderland groeit soms ook ‘zelf’ en dan groei ik mee

De naam 'Verwonderland'

De naam Verwonderland bedacht ik ongeveer zes jaar geleden als een concept.Ik was toen erg bezig met wat we belangrijk vonden in de opvoeding, wat belangrijke peilers daarin moesten zijn, kortom; wat ik zelf belangrijk vond. Jan en ik zijn allebei mensen die ons over gewone dingen kunnen verwonderen. Onze maatschappij zit tegenwoordig vaak zo in elkaar dat mensen voorbij gaan aan kleine dingen, terwijl juist het kleine, gewone zo wonderlijk mooi kan zijn. Ik wil mensen graag inspireren en ze laten zien dat ons eigen land (of eigenlijk de hele wereld) een Verwonderland kan zijn, als je maar open staat om de wondelijke dingen te zien!

Onderdeel van dat concept van toen was een ‘bedrijfje’ voor het verhuren van thema-kisten voor kinderfeestjes. Dat is nooit van de grond gekomen omdat ik er toen nog niet klaar voor was.

De Verwonderwinkel

Uit Verwonderland werd de Verwonderwinkel geboren. Directe aanleiding was de bruiloft van mijn zus en de koffertjes die ik maakte voor de bruidskinderen. Met die thema-koffertjes waar lekkere een leuke speel-dingetjes in zaten, konden de kinderen zich de hele dag goed vermaken. Anderen reageerden zo enthousiast op dit idee (en ik vond het zelf natuurlijk ook erg leuk!) dat ik besloot om een soort van winkeltje te starten.

Het winkeltje dat nu op mijn blog staat is nog geen ‘echt’ winkeltje. Ik ben bezig met een officiële webwinkel maken, maar hoe ik dat allemaal precies wil aanpakken weet ik nog niet. Ik heb er ook geen haast mee, want we kunnen nu ook prima rondkomen. Voor mij is de VerwonderWinkel meer een verlengstuk van het concept ‘Verwonderland’ en een middel om mijn ideeën in de wereld te brengen.

Sinds ik aan het bloggen ben, en Verwonderland dus bestaat, heb ik gemerkt dat dingen vaak een eigen richting op gaan. Alsof ik in een bootje zit en wel kan roeien, maar af en toe raak ik in een stroomversnelling of zit ik vast in het riet. Omdat ik niet hoef te leven van de Verwonderwinkel, heb ik dus geen vastomlijnde plannen voor de toekomst. Ik zou het leuk vinden als ik in de toekomst (als de meisjes straks allemaal op school zitten en ik ‘niks’ meer te doen heb) me bezig kan houden met het maken van leuke spulletjes om te verkopen. Daarom ben ik nu al een beetje bezig om voor mezelf uit te vogelen wat ik leuk vind, wat leuk is om te verkopen enz.

Inspiratiebronnen

Een groot deel van de dingen die ik maak, maak ik omdat ik het leuk vind om te maken. Ik houd enorm veel van thema’s en daardoor komt van het een vaak het ander. Voor het maken van de seizoenstafels laat ik me inspireren door de Vrije School, maar vooral ook door de natuur. Ik vind het belangrijk dat kinderen contact hebben met de natuur, er zorg voor dragen, en dat kan volgens mij alleen als je ze in contact brengt met de natuur. Binnenshuis kan dat d.m.v een seizoenstafel. Ik kijk ook veel op andere blogs rond om inspiratie op te doen.

Ik ben graag op spiritueel en religieus vlak bezig, dat wil zeggen dat ik graag over dergelijke onderwerpen nadenk en praat, maar ik ben niet godsdienstig. Ik vind veel inspiratie in de diverse cycli van het leven / de natuur (dag-nacht, de seizoenen, geboorte-groei-overlijden-wederopstanding) Deze cycli vind je vooral terug bij de dingen die ik maak voor de seizoenstafels. De symboliek van sprookjes vind ik ook erg boeiend en daar knutsel ik ook regelmatig dingen over.

Workshops en Knutsel-Frutsel avonden

Ik geef workshops èn ik organiseer Knutsel-Frutsel avonden. Die Knutsel-Frutsel-avonden ben ik ruim een jaar geleden begonnen omdat ik elke woensdagavond alleen zat te knutselen. Het leek me gezellig om familie en vriendinnen wat vaker te zien en te spreken en bedacht de Knutsel-Frutsel-avonden. Die avonden zijn gewoon gratis. Wie zin heeft om iets te knutselen doet dat, wie alleen zin heeft om te kletsen, komt gewoon kletsen!

De workshops zijn ontstaan toen iemand mij vroeg om een workshop natvilten te geven. Ik kan best een beetje vilten, maar volleerd ben ik geenszins. Ik heb toen ‘ja’ gezegd, omdat ik het geven van workshops wel bij mijn doelstelling van mensen inspireren (en aan het knutselen/creëren krijgen) past. Omdat ik het erg leuk vond om te doen, wil ik vaker dergelijke workshops gaan geven. Voor de workshops vraag ik wel geld, maar niet enorm veel omdat ik mezelf geen volleerde juf vind (en dat ook nooit hoop te worden) en omdat ik liever veel mensen inspireer dan al knutselend rijk word.

Ik heb tot dusver twee workshops op locatie gegeven aan twee redelijk grote groepen (8 personen). Ik geef liever een workshop aan maximaal 6 personen omdat ik dan de boel beter kan begeleiden. Naast de workshops op locatie geef ik ook workshops bij mij thuis. Daar is maar plaats voor maximaal 4 personen. Een workshop duurt ongeveer 2 uur en in die tijd doe ik voor hoe je bv een bloem, kerstbal of paasei kunt natvilten. Ik laat zoveel mogelijk over aan de inspiratie van de mensen zelf. Bijvoorbeeld welke kleur en vorm, ruimte voor eigen ideeën en hoe je die in kunt passen enz.

Kleuren speuren in Verwonderland

Afgelopen zomer heb ik met een vriendin vijf middagen voor kinderen van vier tot tien georganiseerd onder de noemer 'Kleuren speuren in Verwonderland'. We begonnen de middagen met een echte 'Verwonder-song' en een kort verhaal, om vervolgens in twee groepen (ingedeeld naar leeftijd) de natuur in te trekken. In aansluiting daarop een low-budget knutsel-activiteit en de kinderen hadden weer een leuke middag gehad!

Deze zomervakantie organiseren we weer nieuwe activiteiten en als het goed is komt er ook nog een boekje uit met de activiteiten die we hebben gedaan, zodat anderen ze ook in hun eigen woonplaats uit zouden kunnen voeren.

Nieuwsgierig geworden?

Bezoek dan snel Anneke's blog: Verwonderland

Kinderen en Geloof

2008-11-20T04:33:00.000-08:00

Silvie Bergervoet (43) is getrouwd en heeft samen met haar man drie kinderen: één meisje van 14 en twee jongens van 13 en 11 jaar. Wij interviewden Silvie naar aanleiding van haar vrijwilligerswerk: acht jaar geleden begon Silvie de website Kindengeloof.

Wie is Silvie?

Na de huishoudschool, ging Silvie (43) naar de middelbare landbouwschool en leerde daar het boerenvak. Later volgde ze ook nog een opleiding tot hovenier. Beide opleidingen kwamen goed van pas: Silvie werkte achtereenvolgens op twee varkensboerderijen, als medewerkster in de plantsoendienst bij de gemeente Zutphen en twee jaar als beheerder op een kinderboerderij. Toen haar oudste zoon werd geboren stopte ze met buitenshuis werken onder het motto: 'Gezin gaat voor werk.'

Nu werkt Silvie één dag per week op kantoor en daarnaast werkt ze thuis als ontwerpster van websites. Ze heeft o.a. een website gemaakt voor school en diverse verenigingen.

Silvie's vrijwilligerswerk

Silvie: 'Ik vind dat mensen steeds egoïstischer worden. Ik heb het er vaak over hoe mensen bezig zijn met geld verdienen, hun eigen huis zo mooi mogelijk maken, luxe, enz enz. Mensen leven steeds meer op zichzelf.

Ik wil mijn vrije tijd ook besteden aan dingen die geen geld opleveren. Ik wil iets doen voor de samenleving. Met Kindengeloof gebruik ik moderne middelen om God uit te dragen, en mensen aan het denken te zetten.

Ik besteed zo'n vier a vijf uur per week aan mijn website Kindengeloof. Het werk dat ik daarvoor doe bestaat uit het ontwerpen en onderhouden van de website, thema's bedenken en het beantwoorden van mail.

Verder organiseer ik 2x per jaar een gezinsviering bij ons in de kerk en maak ik elke maand een kinderpagina voor het kerkeblad.

Over Kindengeloof

Kindengeloof is ontstaan omdat ik kindernevendiensten verzorgde in onze kerk. Ik zocht toen informatie over kinderen en geloof, maar daar was toen weinig over te vinden. Omdat ik dol was op computeren en me daar in verdiepte als de kinderen sliepen ontstond het het idee zelf een website te maken over kinderen en geloof!

Mijn doel is mensen te bereiken met het geloof, ze handvaten aan te reiken hoe ze kinderen het geloof kunnen meegeven.
Ik vind het leuk om te doen, ik help er veel mensen mee, en ik ervaar de hulp van God hierin. Ik blijf zo dicht bij Hem.

Mijn geloof speelt een grote rol bij mijn werk voor Kindengeloof: Ik bid voor ik weer aan een nieuw thema begin. Ik bid dan om inspiratie en hulp zodat ik het goede schrijf, zoals Jezus het heeft bedoeld.

De dingen die ik schrijf voor Kindengeloof zijn meestal mijn eigen ideeën, en soms krijg ik ideeën en tips via de mail. Knutselwerkjes maak ik zelf maar ik haal ook wel ideeen van internet en uit boeken.

Inspiratie voor de thema's

De thema's op Kindengeloof zijn gebaseerd op dingen die spelen in het dagelijks leven van kinderen, bijvoorbeeld Hyves en keuzes maken. Verder op dingen die ik meemaak met mijn kinderen. (bijvoorbeeld het overlijden van een huisdier), soms iets dat bij de tijd van het jaar aansluit (vakantie, seizoenen) of ik krijg ideeën aangereikt (verdeeld geloof, chatten). De thema's kunnen gebruikt worden tijdens een kindernevendienst, maar ook op school en thuis.

Ik krijg veel ideeën terwijl ik (al biddend) het huishouden doe, en doe gemiddeld twee dagdelen over het maken van een thema.

Leuk!

Bezoekers kunnen hun leuke kaarten uit printen die ik zelf heb gemaakt.'

Meer weten?

Bezoek dan Sylvie's website Kinderen en geloof

Kindertelefoon

2008-06-20T10:59:00.000-07:00

Dorothea vertelt over haar werk bij de Kindertelefoon

Werken bij de Kindertelefoon.

Ik zou graag wat willen vertellen over het werken bij de Kindertelefoon. Door tijdgebrek was ik genoodzaakt ermee te stoppen maar ik wil jullie er toch wat over vertellen. Wie weet spreekt het anderen aan!

Toen mijn oudste dochter geboren was ben ik gewoon blijven werken, weliswaar voor drie dagen maar toch. Na de geboorte van mijn tweede dochter was het besluit om te stoppen snel gemaakt. De opvang werd te duur, werken minder dan drie dagen was onmogelijk. Ik werkte op de advertentieafdeling van een uitgeverij en dan heb je te maken met deadlines etc. vandaar.

Nadat dochter nummer twee 1 jaar was geworden begon het toch wel weer te kriebelen en stuitte ik op een advertentie in de krant waarin de Kindertelefoon vrijwilligers zocht. Nu ben ik van oorsprong crecheleidster en heb ook een tijdje Jeugdwelzijnswerk gestudeerd dus het was niet helemaal een sprong de onbekende kant op. Het sociale begon toch weer te trekken nadat ik jaren in een omgeving had gewerkt waar het alleen om geld verdienen ging.

Na een telefoontje bleek dat ik officieel moest solliciteren en een uitgebreide brief met cv moest sturen. Prima, gedaan en ik werd uitgenodigd op de gesprekken ronde die ze met nog meer kandidaten zouden voeren i.v.m. de opleiding die dat najaar zou beginnen. Afijn na een pittig interview van ongeveer anderhalf uur (waar je uitgebreid aan de tand gevoeld wordt)? zou ik gebeld worden later op de middag. Ik was bloednerveus, het voelde net als een echte baan! Gelukkig werd ik “aangenomen” en kon meedoen met de cursus.

Deze interne opleiding is erg pittig en er vallen dan ook steeds mensen gedurende de opleiding af die het of te zwaar vinden of vinden dat er gewoon weg toch teveel gevraagd wordt. Dit zowel qua tijd als emotioneel. Je krijgt 1 avond per week les, huiswerk en je moet al meteen een “dienst” draaien. Hierbij komen nog bezoekjes aan bijv. de Soa stichting, Jeugdzorg e.d. De opleiding neemt drie maande in beslag.

Na het voltooien van de opleiding doe je een soort “examen” wat samen beoordeeld wordt met je instructeurs en je mentor (dat is degene die je begeleidt tijdens de opleiding)?. Hier na ben je klaar om aan de slag te gaan! Het werken bedraagt ongeveer 10 uur per week. Ik moet zeggen in de praktijk vraagt het wat meer maar het is de moeite helemaal waard.

Naast je telefoondienst zit je ook nog in een taakgroep die allerlei werkzaamheden verricht bijv. promotie, voorlichting op scholen etc. Daarnaast nog allerlei vergaderingen. Dus het is echt niet iets wat je er zo maar eventjes bij doet. Daarentegen als je wel de tijd hebt, bijv. als je kinderen al naar school gaan is het echt heel dankbaar werk.

Het mooiste wat ik vond aan werken bij de Kindertelefoon was het voldane gevoel wat je krijgt als je iets kon betekenen voor een kind. Daarnaast de inzet van al die vrijwilligers die er werken en de professionaliteit waar mee ze te werk gaan.
Het moeilijkste en met mij het grootste struikelblok van vele vrijwilligers bij de Kindertelefoon is het “alleen” maar kunnen luisteren en niet daadwerkelijk wat kunnen doen.

Soms is een situatie zo schrijnend dat je een kind wel door de telefoon wil trekken en wil helpen maar daar is de Kindertelefoon niet voor bedoeld. Het is puur een luisterend oor. Dit moet je je goed beseffen en weten dat alleen maar luisteren heel belangrijk kan zijn voor een kind en het wellicht aan zet tot het nemen van stappen die ze niet zouden durven nemen als ze niet iemand hadden gehad om mee te praten.

Benodigde vaardigheden

De vaardigheden die er voor nodig hebt zijn mijn inziens: sterke sociale vaardigheden, communicatief vaardig, stabiel karakter, goed kunnen samen werken, heel goed kunnen luisteren, open staan voor kritiek van zowel de kinderen als je collega’s. Natuurlijk is affiniteit met kinderen overbodig te vermelden!

Toen ik zwanger werd van mijn derde kindje werd het onmogelijk voor mij om nog te werken. Ik was afhankelijk van de werktijden van mijn man en kon dus alleen in het weekend werken en dat viel niet meer te combineren. Ik heb er geen spijt van en heb er heel erg veel geleerd en het heeft mij doen inzien dat zodra de tijd rijp is en ik weer aan het “arbeidsproces” deel kan nemen waarschijnlijk toch weer naar de “sociale hoek” trek.

Het is jammer dat er nog vaak minderwaardig wordt gedaan over vrijwilligerswerk. Het feit is dat als al deze mensen dit werk niet zouden doen de maatschappij voor heel wat problemen zou komen te staan. Het wordt ook vaak onderschat, het is gewoon werk met alles wat daar bij hoort, je krijgt er alleen niet voor betaald.

Ik vond het leuk om mijn verhaal te delen met de lezers van de TBM-site en wie weet brengt het iemand op ideetjes. Mocht iemand nog wat willen weten mail mij gerust: dorothea@schiebros.com

Je kunt ook kijken op de website van de Kindertelefoon voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger.

Zegels sparen voor de voedselbank

2008-05-08T11:03:00.000-07:00

Gwendolyn vertelt over zegels sparen voor de voedselbank

Het is allemaal zo’n 8 weken geleden begonnen toen ik in de rij stond voor de kassa bij de Albert Heijn. De man voor mij werd door de cassiere gevraagd of hij zomerzegels wilde en toen hij daar ontkennend op antwoordde vielen er bij mij ineens een reeks aan kwartjes. Maar laat ik mezelf eerst even een beetje voorstellen.

Mijn naam is Gwendolyn, 43 jaar en woonachtig in Amsterdam. Ik ‘geniet’ al zo’n jaar of 13 een WAO uitkering en vorig jaar augustus viel de oproep in de bus voor de herkeuring. Ik mag aannemen dat iedereen wel op de hoogte is van deze WAO herkeuringen want ze zijn volop in het nieuws geweest.

Om een heel lang verhaal kort te maken, mijn herkeuring verliep allerminst vlekkenloos. Alles wat er mis kon gaan, is ook mis gegaan en ik ben er op dit moment nog niet klaar mee.

Door deze herkeuringsellende is mijn gezondheid er zeker niet op vooruit gegaan, integendeel. Ik heb zelfs op een gegeven moment hartmedicatie gekregen want mijn hart wilde niet meer naar behoren werken. Ik voelde me totaal afgestompt en het enige waar ik me aan vast kon houden was het idee dat ook dit alles vroeger of later tot het verleden zou gaan behoren én dat ik niet de enige ben die te kampen heeft met forse tegenslag. Sterker nog, dat er mensen zijn die het nog minder hebben dan ik. Niet echt een opbeurende gedachte maar het relativeert wel.

Zo’n week of 8 geleden was ik 1 telefoontje verwijderd van opname in een herstellingsoord. Ik werd zo geconsumeerd door het hele herkeuringsverhaal en er leek geen ontsnapping uit mogelijk. En toen bevond ik me dus in de rij voor de kassa achter die man die z’n zomerzegeltjes niet wilde hebben en viel bij mij het ene kwartje na het andere.

Als die man ze niet wilde hebben, kon ik vragen of ik ze dan mocht hebben. Zo’n spaarkaart krijg ik zelf niet vol en zelfs met zijn zegeltjes erbij zou het me niet lukken. Maar dat geeft niet want ik kon altijd die zegeltjes weer aan mijn zusje geven zoals ik dat het voorgaande jaar ook had gedaan, die heeft het met twee pubers ook niet breed.

Maar wacht eens eventjes!!! Als deze man ze niet wil hebben en ik ze ook alleen maar accepteer omdat ik ze dan aan m’n zus kan geven, in de hoop dat zij daarmee een volle spaarkaart bij elkaar kan krijgen, dan zullen er héél véél mensen die zegeltjes niet accepteren. De een omdat ie toch weet nooit een volle spaarkaart bij elkaar te kunnen sparen en de ander misschien omdat ‘t niet genoeg boeit. Om wat voor reden dan ook, die zegels gaan dan wel verloren! En dat terwijl er vreselijk veel mensen op een houtje moeten bijten. Mensen die je met een volle spaarkaart écht een beetje verlichting kan geven.

En zo is het idee geboren om via het internet de zomerzegels voor de voedselbank Amsterdam te gaan sparen. Diezelfde avond nog heb ik een email verstuurd naar vrienden en bekenden waarin ik dit idee uiteen zette en vroeg of ze mee wilden sparen en niet lang daarna heb ik er een speciale club voor opgericht op het internet. Daarna heb ik vanalles gedaan wat ik maar kon verzinnen om te proberen zoveel mogelijk mensen van dit initiatief op de hoogte te brengen.

Het duurde niet lang of de zegeltjes kwamen binnen, 3 hier, 2 daar, enz. Op het einde ging het heel hard met soms wel volle spaarkaarten tegelijk! Uiteindelijk hebben we 3350 zegels bij elkaar weten te sparen. Meer dan genoeg om 1x ieder voedselpakket dat in Amsterdam wordt uitgedeeld, en dat zijn er per week 900, te voorzien met 1 kilo rijst.
Dat is geweldig maar het blijft een druppel op de gloeiende plaat. Maar zelfs een gloeiende plaat kan afkoelen wanneer er maar voldoende druppels op vallen!

En dus toen ik hoorde, nog voor de AH zomerzegelactie goed en wel was afgerond, dat de Super de Boer met gratis pakketzegels actie ging voeren, dacht ik: ook die zegels wil ik niet verloren laten gaan.

En zo is het gekomen dat ik in mijn pogingen om zoveel mogelijk mensen te bereiken om ze op de hoogte te brengen van dit initiatief, dit stukje zit te schrijven. We sparen dus momenteel de pakketzegels van de Super de Boer en deze komen ten goede aan de voedselbank Rotterdam die overigens iedere week 2300 voedselpakketten uitdeelt! Zou het niet fantastisch zijn als we het voor elkaar kunnen krijgen dat we met z’n alle 2300 Super de Boer boodschappenpakketten bij elkaar konden sparen! Maar dat zijn wel ongelooflijk veel zegeltjes hoor, dus je begrijpt: ieder zegeltje telt!!!

Ik kan niet goed uitleggen wat voor soort gevoel het je geeft om samen zegeltjes voor de voedselbank te sparen. Maar ik kan wel zeggen dat sinds ik ermee begonnen ben ik geen herstellingsoord meer nodig heb. Het is voor iedereen en van alle kanten een heel positieve ervaring.

Tot slot wil ik nog even kwijt: komt de Edah, de C1000 of welke andere, landelijke, supermarkt dan ook met een soortgelijke zegeltjesactie, dan staan wij paraat om zo min mogelijk zegeltjes verloren te laten gaan. De opbrengsten van de verschillende acties zullen naar steeds andere voedselbanken gaan want, helaas, zijn er overal in het land voedselbanken en elke voedselbank kan onze hulp goed gebruiken.

En, heb ik jou bereikt?

Als je mee wilt werken, kijk dan voor meer informatie op: http://zegelsvoordevoedselbank.punt.nl
Dan zie en hoor ik je graag daar.
Groet,
Gwendolyn

Speelotheek

2008-05-08T10:55:00.000-07:00

Renate vertelt over haar vrijwilligerswerk voor de spelotheek en inloopochtend voor opvoeders met kinderen van 0-4 jaar

Na de geboorte van mijn eerste zoon heb ik mijn betaalde baan opgezegd. Een bewuste keuze, ik wilde zelf verantwoordelijk zijn voor de opvoeding van ons kind. Gelukkig verkeerden we in een dusdanige financiële positie dat het ook mogelijk was. Maar na een paar maandjes thuis te zijn geweest begon ik toch te merken dat ik erg weinig contact met andere mensen had.

Zo kwam ik op het idee om iets in de vrijwilligerssector te gaan doen omdat ik denk dat er veel dingen gedaan moeten worden die niet gedaan worden als het geld kost. Zou er een speel-o-theek bestaan als die gedraaid zou moeten worden door betaalde krachten? Zouden bejaarde mensen bezoek krijgen als dat alleen door betaalde krachten verzorgd zou moeten worden? Ik denk het niet, jammer genoeg.

Toen stond er een advertentie van de speel-o-theek in een plaatselijk krantje. Dat leek me wel wat, van huis uit ben ik jeugdwelzijnswerker. Ik kon gelijk beginnen. Voorwaarde voor mij was wel dat het werk zou plaatsvinden op tijden dat mijn man thuis zou zijn. Ik ben niet gestopt met werken om mijn kinderen alsnog steeds weg te moeten brengen. Dat kwam goed uit want de speel-o-theek is alleen ’s avonds en op zaterdag open. Ideaal. Ik kan ook mijn opleiding nog goed gebruiken bij het adviseren van mensen die speelgoed komen lenen.

Een tijdlang ben ik ook actief geweest als bestuurslid maar daarvoor ontbrak mij na de geboorte van mijn tweede zoon de energie. Hij had een tijdlang een hekel aan slapen en dat brak me op. Ik vind namelijk dat als je je ergens voor in wilt zetten, je dat voor 100 % moet doen en ik kon destijds nog niet op halve kracht. Wel ben ik gebleven als uitleenhulp. Dat kost me maar een paar uurtjes per maand. Tegelijkertijd heb ik er ook al leuke contacten aan over gehouden. Misschien dat ik me in de toekomst weer met het bestuur bezig wil gaan houden maar voorlopig heb ik een andere activiteit gevonden.

Ik ben namelijk sinds kort, met een aantal vrouwen, begonnen met het opstarten van een inloopochtend voor opvoeders met kinderen van 0-4 jaar. Dit moet nog vanaf de grond worden opgebouwd en dat is een leuke uitdaging. Voor dit werk ben ik gevraagd door de ouder en kindzorg verpleegkundige van het consultatiebureau.

Dit kost niet teveel tijd, we hebben besloten het op ons gemak te doen. Als we eenmaal gaan draaien kost het hooguit een uur of drie per week, misschien minder. Voorwaarde was weer dat ik geen oppas voor de kinderen hoefde te regelen. Nou zijn mijn eigen kinderen de doelgroep dus dat was meteen mooi geregeld. Die kunnen gewoon mee.

P.r en aanschaf speelgoed

Op dit moment houd ik me bezig met de p.r. en met de aanschaf van speelgoed. De p.r. vind ik leuk omdat ik graag schrijf en lees. Het is echt een uitdaging om dingen zo te kunnen formuleren dat mensen het begrijpen en willen lezen. Voor het aanschaffen van speelgoed komt mijn opleiding en ervaring bij de speel-o-theek weer goed van pas. Ik struin graag rommelmarkten en speelgoedbeurzen af. Heerlijk om te snuffelen en daar tegelijkertijd een doel aan te verbinden. Of het werk minder leuke kanten gaat krijgen weet ik nog niet. Het enige waar ik echt allergisch voor ben is te lange vergaderingen waarin steeds om de hete brij heengedraaid wordt. Dat was bij de speel-o-theek wel het geval, bestuursvergaderingen duurde daar veel te lang.

Maar bij de inloopochtend zitten tot nu toe alleen personen die ook van efficiënt vergaderen houden.

Dit werk vergeleken met mijn vorige baan

Het heeft niets te maken met mijn vorige baan. In het verleden was ik werkzaam in het internaatswezen en daarna voor een zorgverzekeraar. Het internaatswezen heb ik definitief vaarwel gezegd. Ik was daar niet geschikt voor, ik kon het werk niet loslaten en na een conflict met mijn werkgever heb ik voor mezelf gekozen. Het werk voor de zorgverzekeraar was erg uitdagend maar ik zat in een team waar ik geen kant mee op kon. Ik stond net op het punt om ander werk te gaan zoeken toen ik zwanger werd. Toen was de keus gauw gemaakt.

Benodigde eigenschappen voor dit werk

Eigenschappen die ik wel voor alle functies tot nu toe nodig heb gehad zijn: kunnen organiseren, kunnen luisteren, empathisch zijn, leuk vinden om met mensen om te gaan, eerlijk zijn. Maar misschien zijn het wel puur menselijke eigenschappen die je voor elke functie nodig hebt.

Het belang van vrijwilligerswerk

Ik vind eigenlijk dat iedereen een vorm van vrijwilligerswerk zou moeten doen. Er zijn nog zoveel groepen of mensen die tekort komen en als iedereen een uurtje per week zou besteden aan een ander dan zou de wereld er een stuk gezelliger uit gaan zien. Helaas is het tot nu toe vaak zo dat degenen die vrijwilligerswerk doen, een heleboel doen. En degenen die niks aan vrijwilligerswerk doen, dit ook niet willen gaan doen.

De toekomst

Ik wil tegen de tijd dat mijn kinderen naar school gaan heel graag iets met ouderen gaan doen. Ik weet dat er erg veel bejaarden hier in het bejaardenhuis zitten die nooit bezoek krijgen. Of mensen in het verpleeghuis die nooit de zon of de bossen zien omdat er geen geld is om die mensen even mee te nemen naar buiten. Schandalig eigenlijk dat dat in een welvaartsstaat mogelijk is. Voor dat werk moeten mijn kinderen echt wat groter zijn, die vragen nu zelf nog te veel aandacht en verzorging. Ik ben er zo langzaamaan wel achter gekomen dat er in het dorp waar ik woon erg veel vrijwilligersbaantjes zijn. Hopelijk kan ik het blijven doen, het geeft echt voldoening.

http://www.speelotheken.nl

Boodschappen doen, Gids en werk bij 3VO

2008-05-08T10:50:00.000-07:00

Petra Born over haar vrijwilligerswerk

Wat voor vrijwilligerswerk doe je?

Ik doe 1x per twee weken boodschappen met een vrouw die daar geestelijk en lichamelijk niet helemaal zelf meer toe in staat is (via Hulpdienst Nijmegen). Het betreft een 59 jarige vrouw. Zij heeft hulp nodig omdat zij vanwege hersenletsel weinig overzicht heeft over de dingen die zij in het dagelijks leven moet doen.

Ik doe educatief werk voor het Dijkmagazijn (scholen ondersteunen bij natuureducatie). Ik ben daar gids en heb daarbij contact met scholen om ondersteuning te bieden in de praktijk van natuur-en milieu-educatie. Het betreft een aantal gemeentes Wijchen Druten en Beuningen.

Ik probeer voor 3VO actief te zijn maar nog geen daadwerkelijk project kunnen draaien; het komt niet goed van de grond. VO was vroeger Veilig Verkeer Nederland Het gaat om het ondersteunen van basisscholen als het gaat om het verbeteren van de verkeersveiligheid rondom een school. Ik werk dan als coach en begeleid de verkeerscommissie van een school bij het oplossen van knelpunten in de wijk. Zo'n KANS-traject (staat voor kinderen anders naar school) neemt ongeveer een half jaar in beslag. Een verkeercommissie bestaat uit verkeersouders en personeel van de basisschool. Wij hebben nog behoefte aan landelijk nieuwe coaches.. zij kunnen zich melden bij 3VO (evt. op de web site)

Waarom ben je vrijwilligerswerk gaan doen?

Ik ben onvrijwillig werkloos geworden. Ik wil toch graag mezelf (blijven) ontwikkelen en iets voor de maatschappij betekenen.
Lijkt het op werk dat je voorheen als betaalde baan deed of is het iets heel anders?
Het is anders, zowel qua soort werk als inhoudelijk wat er van je verwacht wordt en hoe ik begeleid en gewaardeerd/beoordeeld wordt.

Voor wat betreft het vrijwillige werk voor 3VO heb ik een cursus gevolgd en uitgebreide informatie gehad over de 3VO als organisatie. Dit maakt dat het vrijwillige werk een professioneler tintje heeft. Verder heb ik regelmatig contact met andere vrijwilligers ook omdat het pionieren is omdat dit KANS project binnen 3VO ook nog niet zo lang loopt. Pionieren vereist actief meedenken en veel initiatief nemen, eerst draagvlak bij scholen creeeren alvorens er een start kan worden gemaakt met het KANS-traject.

In het algemeen is vrijwilligerswerk vrijblijvender dan een betaalde baan. Begeleiding is daardoor beperkter en qua financiën is er minder mogelijk qua bijscholing en ondersteuning.

Hoe ben je op het idee gekomen om dít werk te doen?

Ik ben zelf op onderzoek uitgegaan. Ik doe dit vrijwilligerswerk al sinds de tijd dat ik geen kinderen had en al eerder werkloos was (zonder kids). Het boodschappen doen heb ik via de krant en 3Vo en het Dijkmagazijn via het internet.

Hoeveel uur per week besteed je er aan?

Ongeveer 4 uur per week.

Wat voor vaardigheden vraagt het van je?

Betrouwbaar zijn, duidelijk je grenzen aan kunnen geven, met mensen om kunnen gaan, goed gemotiveerd zijn.

Hoe combineer je het met je kinderen?

Met boodschappen doen gaat ie gewoon mee, het andere vrijwillige werk doe ik tijdens 3 ochtenden peuterspeelzaal (opvang). Ik regel geen oppas want dat kost me geld!

Wat vind je er leuk aan?

Ik kan me ontwikkelen (wel wat weinig maar iets) en ben onder mensen, brengt structuur in mijn leven, ik beteken iets voor de maatschappij. Ik vind dat elke gezonde werkloze (uitkeringsgerechtigde) zo iets zou moeten doen!

Wat vind je er het minst leuk aan?

De zeer beperkte begeleiding. De enorme bezuinigingen in de vrijwilligersorganisaties. Dat mensen over mijn grenzen gaan als ik duidelijk ben over mijn beschikbarheid dat ze dan toch over mijn grenzen proberen te gaan. Veel vrijwilligerswerk biedt geen zekerheid voor langere tijd terwijl ze dit van mij wel verwachten.

Veel idealisten die betaald werk doen in de vrijwilligerssector en niet reeel zijn in wat het voor mij te bieden gaat hebben (alles wordt te mooi en eenvoudig voorgesteld). 'T (vrijwilligerswerk) mag niet volgens de WW uitkering en dat vind ik echt belachelijk! Geen mogelijkheden voor kinderopvang!

Wat haal je er uit in termen van persoonlijke groei en voldoening?

Iets maar dat is beperkt, ik vind het leuk om cursussen of bijeenkomsten met vrijwilligers bij te wonen, k merk dat er weinig wordt gedaan met voorstellen vanuit vrijwilligers hierover.

Wat levert het de maatschappij op?

Veel, maar ik vind dat we terug moeten naar de oude situatie waarin bepaald vrijwilligerswerk betaald wordt, we hebben genoeg werkenden nodig om de oude dag van de oudere werknemers te bekostigen, helaas, huidige politiek doet weinig tot niets aan ceeeren van werkgelegenheid.

Nu ik werkloos thuis ben beteken ik feitelijk weinig voor de maatschappij. Om op termijn weer deel te nemen in het arbeidsproces is het goed om actief te blijven en te weten wat er leeft in de samenleving. Ik hoop het gat in mijn CV een beetje te kunnen verbergen door te laten weten dat ik als vrijwilliger wel iets heb gepresteerd.Op persoonlijk vlak ontwikkel ik mezelf ook want okal werk ik vrijwillig ik zal toch voor mezelf op moeten komen en grenzen moeten stellen zo nu en dan. Via het vrijwilligerswerk is er bovendien een kans dat ik een ingang vind tot betaald werk...

Waarom vind je dit werk belangrijk?

Voor mezelf op de eerste plaats, leuk dat een ander ook iets eraan heeft.

Tips voor mensen die dit werk willen gaan doen?

Kijk goed of je gemotiveerd bent voor het vrijwilligerswerk dat je wilt gaan doen, zie verder de vraag over vaardigheden.

Eigen opmerkingen?

Veel mensen denken dat ik vrijwilligerswerk doe uit een soort roeping en als eerste keus maar let wel, het liefst doe ik betaald werk maar dat is er niet!

Ik vind dat begeleiding in vrijwilligerswerk voor vrijwilligers beter mag!

Petra Born

Plan Nederland

2008-05-08T10:44:00.000-07:00

Antien over Plan Nederland

Wat houdt het vrijwilligerswerk voor Plan Nederland in?

Ik houd een lijst bij op welke scholen presentaties worden gegeven, door wie, hoeveel waarover etc.
Ik geef zelf presentaties op basisscholen en aan brugklassers in het voortgezet onderwijs. Bij kleine kinderen, zoals in groep 1 en 2 duurt zo'n presentatie hooguit 30 minuten, bij de oudere kinderen wel een uur. De presentaties worden begeleid met dia's, of video/dvd. Om te leren presenteren krijg je trainingen.

Ik heb een tentoonstelling Idols genaamd georganiseerd. Dit was een initiatief van Plan Jakarta. De tentoonstelling bestaat uit een serie foto's die kinderen die op de vuilnisbelt van Jakarte leven hebben gemaakt van hun idolen. Voor deze tentoonstelling heb ik ruimte geregeld, school erbij betrokken en een kunstenaar gezocht om een kunstwerk met scholieren te maken. Ik heb gezorgd dat de pers werd geïnformeerd en gezorgd voor uitnodigingen.

Kinderen van voddenrapers die wonen en werken op de grootste vuilnisbelt van Indonesie uit Bantar Gebang in Indonesië, kregen een unieke kans aangeboden hun idolen te fotograferen.Voor de kinderen was het een droom die uitkwam: ze mochten hun idolen in levende lijve ontmoeten. Soapsterren, modellen, muzikanten en andere bekende Indonesiërs die normaal gesproken nooit bereikbaar zouden zijn geweest, maakten een of twee uur vrij om met de kinderen te praten en zich te laten fotograferen. De kinderen zagen zo dat het betere leven echt bestaat en dat de mensen die het betere leven leven, helemaal niet zoveel anders zijn dan zij.

Waarom ben je dit vrijwilligerswerk gaan doen?

Toen vrienden van mij op de Filippijnen woonden ben ik het kind dat ik sponsor op gaan zoeken. Ik was diep onder de indruk van het werk van Plan. Wat zo'n indruk op me maakte was het enthousiasme van de vrijwilligers daar, het feit dat ze ondertussen al over geboortebeperking konden praten omdat de kindersterfte zo gedaald was dat de mensen er open voor stonden, en dat de mensen die geholpen worden erbij betrokken worden en in hun waarde gelaten.

Het idee om een kind te sponsoren heb ik overgenomen van mijn ouders. Zij deden dat al toen ik een kind was. Het kind is inmiddels 25.

Lijkt het op werk dat je voorheen als betaalde baan deed?

Nee, ik ben fotograaf

Hoe ben je op het idee gekomen om dít werk te doen?

Ik ben benaderd door de organisatie. Zij wisten dat ik op bezoek was geweest in het 'veld'.

Hoeveel uur per week besteed je er aan?

Verschillend, soms veel, soms weinig. Gemiddeld een dagdeel per week.

Wat voor vaardigheden vraagt het van je?

Gedrevenheid, en je moet sociaal vaardig zijn.

Krijg je er een opleiding voor?

Ja, je kunt verschillende trainingen volgen bij Plan. Twee per jaar. De trainingen kosten niets.

Wat is de studiebelasting?

Dat kan ik niet precies zeggen; het gaat eigenlijk vanzelf. Er zijn 2 trainingen per jaar. Die bestaan uit twee hele dagen, van 10.00-16.00 uur en dan na een aantal jaar eventueel een opfristraining of een training meer gericht op nieuw materiaal

Hoe combineer je het met je kinderen?

Ik regel oppas, soms kunnen ze mee, meestal zorg ik dat mijn activiteiten onder schooltijd vallen.

Wat vind je er leuk aan?

Dat je daadwerkelijk wat kunt doen i.p.v. alleen maar geld geven.

Wat vind je er het minst leuk aan?

Soms heb ik te weinig tijd.

Wat haal je er uit in termen van persoonlijke groei en voldoening?

Veel leuke contacten, enthousiaste kinderen, vaardig geworden op de computer mede dankzij het vrijwilligerswerk

Wat levert het de maatschappij op?

Bewustwording van het feit dat elke cultuur anders is, iedereen gerespecteerd moet worden. Dat wij in het westen wel "rijk" zijn, maar anderen elders ook, alleen op een andere manier, en misschien zelfs wel "rijker"....

Waarom vind je dit werk belangrijk? Voor jezelf, voor anderen.

Omdat ik het prettig vind om mensen in Nederland bewust te maken van hun rijkdom, en dat het niet vanzelf sprekend is dat dat zo is.

Wat zou je mensen aanraden die dit werk ook willen doen?

Ga in het veld kijken. Als je daar bent geweest kun je je ogen er niet meer voor sluiten, dan gaat het leven en wordt het een stukje van jezelf, en dan kun je ook vol enthousiasme vertellen.

Wat zijn goede eigenschappen om te hebben voor dit soort vrijwilligerswerk?

Open staan voor anderen

Tips voor mensen die dit werk willen gaan doen

Gewoon jezelf zijn

Als je dit werk op je Curriculum Vitae zou zetten hoe zou dat er dan uitzien?

Tja, ehh, mijn vrijwilligerswerk bestaat uit organiseren, regelen , spreken in het openbaar, mensen overtuigen.

Kun je een lijstje met vaardigheden maken die je nodig hebt voor dit werk?

Tijd, aandacht voor anderen, een "open mind", plezier in het omgaan met mensen, en met name kinderen.

Vrijwilligerswerk is niet vrijblijvend, als je toezegt om mee te werken moet je er ook voor gaan, mensen rekenen op je.

Borduren voor gezondheid

2008-05-08T10:19:00.000-07:00

Vrijwilligster voor Borduren voor Gezondheid

Ik ben thuisblijfmoeder, gelukkig getrouwd en we hebben twee schatten van kinderen. Ik werk 1 volle dag per week; de rest van de week ben ik thuis en wordt mijn tijd voor een groot gedeelte gevuld door het werk bij Borduren voor Gezondheid. Het idee voor Borduren voor Gezondheid is overgewaaid uit Amerika, daar wordt het al een poosje gedaan. Natuurlijk is het daar allemaal veel grootschaliger.

Maar hier in Nederland is de organisatie ook flink groeiende. Onze Mireille heeft het idee naar Nederland gehaald. Inmiddels zijn er al zo'n 300 vrijwilligers die borduren. We borduren voornamelijk schilderijen, klein en groot. Maar ook tafelkleden en dergelijke komt voor. Het is ook net wat we binnenkrijgen.

Het werk geeft me veel voldoening. Aan de ene kant help je mensen (die soms aan huis gebonden zijn of soms niet genoeg geld hebben om zelf een duur borduurpakket te kopen) aan een fijne hobby, aan de andere kant gaat de opbrengst naar kinderen met kanker en hun familie. Persoonlijk vind ik het erg fijn om mijn tijd te besteden aan iets waar ik andere mensen mee kan helpen. Per week besteed ik er zo'n 20 uur per week aan.

Je hoort natuurlijk verschrikkelijke ervaringsverhalen met KIKA of Ronald McDonald Huizen, maar ik probeer die mensen wel te steunen en een luisterend oor te bieden.

Om dit werk te kunnen doen moet je kunnen borduren. Als je je aanmeldt op de site wordt er ook gevraagd of je beginner bent of ervaring hebt. Wij kijken daarnaar als we een pakket voor je samenstellen.

Ik hoop dat heel veel vrijwilligers zich gaan aanmelden en ook belangrijk is dat we tegelijkertijd worden voorzien van borduurmateriaal. Dus ik zou iedereen willen oproepen om alle borduurspullen die thuis blijven liggen op te sturen naar ons. Vraag ook eens bij tantes, oma's, buurvrouwen enz.

Over de organisatie Borduren voor Gezondheid

De organisatie Borduren voor Gezondheid is een groot team van vele enthousiaste borduurliefhebbers die borduren voor KIKA en het Ronald McDonald Kinderfonds.

Het zit zo. We krijgen borduurmateriaal gesponsord door bedrijven en particulieren die iets hebben liggen en er niets meer mee doen. Dit wordt door de organisatie gesorteerd en er wordt een compleet borduurpakketeen van gemaakt. Wij zenden het aan een van onze medewerkers die het met veel liefde borduurt. Daarna komt het bij ons terug en wordt het netjes ingelijst en verkocht via een expositie. De opbrengst gaat vrijwel in zijn geheel naar bovengenoemde goede doelen.

Omdat de organisatie groeiende is en veel nieuwe vrijwilligers zich aanmelden, zijn wij dringend op zoek naar borduurmateriaal, bijv. borduurgaren, linnen, patronen, half-afgemaakte pakketten, alles is van harte welkom, hoe klein of hoe weinig dan ook. Ook kan je ons goed helpen door het toezenden van postzegels. Zo kunnen we besparen op de portokosten, wat een grote kostenpost voor ons is door het verzenden van de pakketten.

Heb je zin om mee te borduren voor KIKA en het Ronald McDonald Kinderfonds? Meld je dan aan als vrijwilliger via de website. Je krijgt dan kosteloos een borduurpakket thuisgestuurd.

www.bordurenvoorgezondheid.org

Troostquilts

2008-05-08T10:15:00.000-07:00

Troostquilts is een groep vrouwen die quilts maakt voor mensen die troost en bemoedigen kunnen gebruiken! In hun vrije tijd borduren en naaien ze deze bijzondere dekens. Mirjam beantwoordde onze vragen, en maar liefst vijf moeders vertelden hun verhaal!

Interview met Mirjam

Hoe is het idee ontstaan?

Het idee van Troostquilts komt van Judith Romijn. Haar grootste hobby's zijn borduren en quilten en ze bedacht dat ze haar hobby's goed kon gebruiken om iets voor anderen te betekenen. Toen is het idee voor Troostquilts geboren. Waarom Troostquilts is opgericht? Om troost in de vorm van een quilt te kunnen bieden aan mensen die het om wat voor reden dan ook moeilijk hebben.

Hoe lang bestaat het iniatief al?

Het initatief bestaat nu ongeveer 3,5 jaar. Na 3 jaar veel voor Troostquilts te hebben gedaan is Judith ermee gestopt en heb ik (Mirjam Cuper) haar taak overgenomen. We hopen nog lang voort te kunnen bestaan en nog vele mensen blij te maken met een quilt.

Hoe weten mensen van jullie bestaan?

Wij hebben een website (www.troostquilts.nl) waar alle informatie over ons te vinden is. Via zoekmachine's komen mensen op onzesite terecht en ook wordt er vanaf verschillende andere site's naar ons gelinkt. Tevens bereiken wij mensen via mond-tot-mond reclame. Wij adverteren niet, aangezien dit teveel geld kost en al het geld dat wij hebben gebruikt wordt voor de quilts. Sommige leden hangen wel informatie op over Troostquilts in bijvoorbeeld buurthuizen.

Hoe groot is zo'n troostquilt, of zijn er verschillende maten?

Een kinderquilt is ongeveer 1,20 bij 1,50 m. Een quilt voor volwassenen is ongeveer 1,80 bij 2.00 m. Soms wordt er voor een kinderquilt een fleecedeken als achterkant gebruikt, de quilt wordt dan de afmeting die de fleecedeken heeft.

Waarom juist een quilt, en niet gewoon een deken?

De oprichtster van Troostquilts is zelf quiltster, vandaar dat er is gekozen om quilts te maken. En in feite is een quilt ook een deken, een quilt bestaat uit drie lagen en groot genoeg zodat je er lekker onder kan zitten.

Hoe ontstaan de patronen, hoe komen jullie op je ideeën?

Als iemand een quilt voor iemand aanvraagt, dan vragen wij naar de interesses voor degene voor wie de quilt is. Dit wordt dan het thema van de quilt. Vervolgens zoeken de borduursters patronen die hierbij aansluiten en worden er 12-15 lapjes geborduurd. Naar aanleiding van deze werkjes wordt er een passend ontwerp voor de quilt en kleur stof gezocht en zo ontstaat de quilt.

Hoeveel tijd kost het maken van 1 quilt?

Nadat er met de aanvrager is besproken wat het thema wordt, krijgen de borduursters ongeveer 2 á 3 maanden de tijd om hun werkje te maken. Deze worden allemaal bij elkaar verzameld en naar de quiltster gestuurd. Deze heeft dan nog ongeveer 1 á 2 maanden nodig om de quilt in elkaar te zetten.

Hoeveel quilts worden er in totaal per jaar gemaakt?

Dit verschilt erg per jaar. Het hangt er bijvoorbeeld vanaf hoeveel aanvragen we krijgen en hoeveel quilters we hebben. De schatting is dat er in 2007 ongeveer 15-20 quilts (af)gemaakt worden.

Wat voor soort mensen krijgen de quilts? Leeftijden, reden, geslacht, achtergrond enz.

Dit is heel varierend, van kinderen tot ouderen, mannen en vrouwen. De quilts worden door kenissen/vrienden aangevraagd voormensen die wat troost kunnen gebruiken, dit kan zijn door een ziekte, tegenslag enz.

Wat moet je er voor kunnen?

Om mee te kunnen helpen met een quilt maken moet je kunnen borduren of quilten. Mee helpen om Troostquilts te promoten kan iedereen! En natuurlijk kunnen wij donaties ook altijd goed gebruiken.

Hoe kunnen mensen zich als vrijwilliger opgeven?

Wij hebben een yahoogroep waar alle borduursters en quilters op zitten, hiervoor kunnen ze zich via onze site aanmelden. Als men meer informatie wilt of goede ideeën voor promotie heeft of wil doneren, dan kan er ook gemaild worden naar info@troostquilts.nl

Hoe kunnen mensen die graag een troostquilt willen zich opgeven?

Als iemand een quilt voor iemand wilt aanvragen, dan kan dit via onze site www.troostquilts.nl. Er wordt een eigen bijdrage van 10 euro gevraagd, omdat wij te weinig donaties/sponsoring krijgen om de quilts van te kunnen financieren. Omdat wij te weinig quiltsters hebben, kan het voorkomen dat wij de aanvraag niet direct kunnen behandelen. De aanvrager komt dan op een wachtlijst terecht en krijgt via een email te horen wanneer zijn/haar aanvraag behandeld kan worden.

Hoe kunnen anderen helpen?

Door mee te borduren, te quilten of door te doneren! Of door tegen vrienden/kenissen enzovoorts te vertellen wat Troostquiltsis. En wij zijn heel hard opzoek naar quilters, dus als iemand kan quilten of iemand kent die kan en wil quilten voor Troostquilts dan zou dat heel mooi zijn.

Borstvoeding Natuurlijk

2008-05-08T10:10:00.000-07:00

Margriet zet zich als vrijwilligster in voor de Vereniging Borstvoeding Natuurlijk. Lees hier haar verhaal!

Mijn naam is Margriet. Ik ben geboren en getogen in Veendam, in de provincie Groningen. Als klein meisje wilde ik graag boerin worden, later dierenarts, nog weer later iets met biologie, geologie... en uiteindelijk is het bouwkunde geworden. Al die tijd heb ik in mijn achterhoofd gehouden, dat ik wanneer ik ooit moeder zou mogen worden, ik wilde stoppen met werken. Mijn moeder had ook geen betaalde baan (wel vrijwiligster bij diverse organisaties) maar ik weet niet of dat er toe bij heeft gedragen dat ik voor het thuis blijven heb gekozen.

Maar wanneer ik geen partner zou vinden of geen moeder zou worden.. tsja, dan moest er natuurlijk wel brood op de plank komen. Dus aan de studie, bijbaantje bij de Gamma... en maar sparen voor 'later'.

Ik ben in 2001 getrouwd met een boerenzoon, Peter... alleen hij is in het dagelijkse leven ambtenaar hahaha. In het begin van onze relatie hadden we al eens gesproken over een eventuele kinderwens. Daarbij is ook gesproken over het feit dat ik wilde stoppen met werken mocht er een kindje komen. Uiteindelijk ben ik eind 2002 met zwangerschapsverlof gegaan, tevens mijn (voorlopig) laatste betaalde werkdag.

Als contactpersoon zijnde is het eigenlijk niet de bedoeling dat je vertelt hoe lang je borstvoeding hebt gegeven of geeft, omdat dit niet relevant is voor de informatie die je aan (aanstaande) moeders (of ouders) geeft. Op bijeenkomsten komt dit eigenlijk ook nooit ter sprake.

Als tbm kan ik vertellen dat de oudste 3 jaar en 3 maanden borstvoeding heeft gehad. Hij was nog net geen 16 maanden toen de middelste zoon is geboren. Samen hebben ze, op 2 weken na, 2 jaar lang bij mij gedronken. Toen was ik inmiddels zwanger van zoon nummer 3, die geboren is in oktober 2006. Hij krijgt nog steeds borstvoeding.

Waarom ik vrijwilligerswerk bij Borstvoeding Natuurlijk ben gaan doen

De start van mijn lactatieperiode was er nu niet eentje om over naar huis te schrijven: te veel melk, gigantische kloven aan beide tepels, een borstontsteking, paar keer een borstontsteking net kunnen voorkomen... Misschien had ik me nog beter voor moeten bereiden. Ik had van de VBN cursussen gehoord maar dan had ik, hoogzwanger, 's avonds laat nog een behoorlijk eind moeten rijden. Achteraf gezien had ik het wel moeten doen maar ja... achteraf...

Vanwege de problemen ben ik op internet gaan zoeken, ben dingen gaan lezen en werd wijzer op borstvoedingsgebied. Ik kwam er zodoende ook achter wat er allemaal fout was gegaan, wat beter had gekund en dingen die de kraamzorg verkeerd had verteld/gedaan.

Gaandeweg kreeg ik vragen van andere moeders. Om me heen gebeurden zat dingen zoals ze eigenlijk niet moesten. Daar wilde ik graag wat aan doen. Uiteindelijk ging het bij mij ook goed en kon ik er van genieten. Wat is er nu mooier dan je kind te zien groeien op je eigen melk? Dat gunde ik andere moeders ook. En dus wilde ik vrijwilligster worden bij een borstvoedingsorganisatie.

Ik had als eerste informatie aangevraagd bij LLL maar die zaten èn hier helemaal niet in de buurt èn zij hadden als vereiste dat je minstens 9 maanden zelf gevoed moest hebben en daar was ik op dat moment nog lang niet aan toe. Dus informatie aangevraagd bij de VBN. Eind zomer 2003 heb ik mijn eerste 'cursus' bijgewoond maar vanwege drukte thuis en een nieuwe zwangerschap heb ik tot januari 2005 gewacht om daadwerkelijk te starten als contactpersoon in opleiding (cpio). In oktober 2005 was ik klaar.

Ik vind het leuk om informatie te geven op de cursus, vind het mooi om moeders een antwoord te geven op hun vraag. Het is fijn om ze met (wat meer) vertrouwen aan een borstvoedingsperiode te laten beginnen. Daarnaast is het prettig om moeders het gevoel te kunnen geven dat ze wat ze doen niet 'raar' is maar gewoon heel normaal en natuurlijk.

Ik ben in oktober 2005 cp geworden, inmiddels dus 2 jaar bezig. Hoe lang ik dit nog zal blijven doen... geen idee. Ik denk er serieus over om over een paar jaar de lactatiekundige opleiding te gaan doen. Mocht dat lukken, dan kan ik geen cp werk meer doen.

Mijn werkzaamheden

Als contactpersoon (cp) van de VBN geef je informatie over borstvoeding. Je draait mee met de landelijke telefoondienst: je staat mensen te woord met vragen over borstvoeding. Over het algemeen zijn dit de moeders zelf maar ik spreek ook wel eens een verloskundige, wijkverpleegkundige of kraamverzorgster. Aangezien het vragen stellen via de telefoon verschuift naar het vragen stellen op http://www.borstvoedingsforum.nl ben ik daar, samen met andere collega's, ook geregeld actief.

Daarnaast organiseren wij informatiebijeenkomsten. De zogenaamde cursussen (je krijgt alleen geen diploma). Over het algemeen zijn dit 3 avonden (1 per week) achter elkaar, soms 2 avonden. Tijdens die avonden proberen wij van alles wat met borstvoeding te maken heeft aan de orde te stellen: van aanleggen tot poepluiers, van tepelkoven tot voeding van de moeder, van diverse soorten kolven tot een bezoek aan het consultatiebureau. De 'cursussen' zijn in de eerste instantie bedoeld voor aanstaande ouders maar ook hier zit er wel eens een niet aanstaande ouder bij.

Verder is er hier bij mij 1 keer in de maand een ochtend voor moeders die al borstvoeding geven en 1 keer per kwartaal een avond, speciaal voor moeders die al langer voeden. Dergelijke bijeenkomsten zijn niet verplicht om te geven. Van voorgaande wordt wel verwacht dat je dat, als cp zijnde, doet.

Dan zijn er nog kraammarkten en informatieavonden elders, bijvoorbeeld in een ziekenhuis, waar ik heen ga. Ook daar sta ik (aanstaande) ouders te woord en kunnen ze eventueel brochures kopen of informatie meenemen.

Functie-eisen aan vrijwilligsters

Wanneer je VBN cp (contactpersoon) zou willen worden dien je zelf minimaal 6 maanden aaneensluitend borstvoeding te hebben gegeven en dit mag niet langer dan 10 jaar geleden zijn. Daarnaast dien je, voor aanmelding, eens een bijeenkomst bijgewoond te hebben, zodat je weet wat dit is en hoe het er aan toe gaat. Stel je voor dat dit helemaal niet bij je past of het lijkt je absoluut niets om te doen.

Als je je hebt aangemeld start het scholingstraject en je maakt kennis met je collega's uit de regio. Eens in de zoveel tijd zijn er wel regiovergaderingen. Er zijn drie scholingsdagen per jaar en als cpio volg je een verplicht scholingstraject. De workshops die je gaat doen staan dus al voor je vast. Na iedere scholingsdag krijg je een aantal probleemstellingen die voor een bepaalde datum ingeleverd dienen te worden. Aan het einde van dit theoretische gedeelte is er nog een allesomvattende casus. Dit alles gaat per email.

Evenwijdig aan dit traject is er ook nog een praktijkgedeelte. Je dient 2 keer een stage te lopen van 4 avonden. In de praktijk dus 1 cursus en 1 bijeenkomst voor voedende moeders. Bij de tweede stage zal duidelijk moeten zijn dat je dit ook zelfstandig zou kunnen doen.

Verder is er een boekenlijst waarvan je de boeken dient te lezen.

Al met al kun je binnen 1 - 1 1/2 jaar je opleiding voltooien en mag je aan de slag als cp.

Als cp zijnde heb je een verplicht bijscholingstraject. Op scholingsdagen kun je kiezen uit verplichte workshops en vrije workshops. Zelf dien je er voor te zorgen dat je voldoende verplichte workshops hebt gevolgd. Verder wordt er van je verwacht dat je je kennis, buiten de scholingsdagen om, ook op peil houdt door bijvoorbeeld artikelen en/of boeken te lezen.

Benodigde tijd

Dit varieert per week. En het is ook van invloed of ik in een week een cursus/bijeenkomst heb of een informatieavond. Maar al met al denk ik, gemiddeld, zeker wel 1-2 uur per dag er mee bezig te zijn.

De campagne Borstvoeding verdient tijd

Op zich vind ik een campagne, over borstvoeding, om het te 'promoten', altijd positief. Ik denk ook dat deze campagne positief is. Maar om echt meer vrouwen langer aan het voeden te krijgen is het, denk ik, nodig dat er hier, in Nederland de overheid zich er eens flink mee gaat bemoeien... op een juiste manier weliswaar!

Nederland scoort laag w.b. borstvoeding vergeleken met andere Europese landen

Ik denk dat het er verschillende aspecten meespelen. Onder andere de verlofregelingen, de gewoonte dat vrouwen buitenshuis werken (is in Nederland lang niet zo gewoon als in de overige landen), kolfvoorzieningen, culturen en mentaliteit. Ja wat kan er aan gedaan worden... Ik denk dat het hier vooral belangrijk is, dat vrouwen langer verlof zouden moeten kunnen opnemen na hun bevalling. Heel veel vrouwen hikken daar tegenaan, helemaal wanneer er moeilijk gedaan wordt op het werk met betrekking tot het kolven. Ze zijn dan nogal snel geneigd te stoppen. Al voor de baby geboren is hebben ze al uit gestippeld wanneer te gaan afbouwen.

Hoe er in een bepaalde gemeenschap gedacht wordt over het geven van borstvoeding, dat valt ook niet zomaar te veranderen. Ook dit kost tijd. Maar, zien voeden doet voeden... alleen niet iedereen wil dan die eerste zijn.

Daarnaast is het hier in Nederland gewoon heel makkelijk om aan kunstvoeding te komen. In iedere supermarkt, drogist en apotheek is wel iets te verkrijgen. In de zogenaamde 'blije dozen' zitten zelfs al proefpakketjes. Best veel moeders hebben al, voor de bevalling begint, kunstvoeding in huis. Of de kraamverzorgster heeft iets in haar tas. Wanneer dit moeilijker zou zijn, bijvoorbeeld alleen te verkrijgen via een apotheek of zelfs op recept, dan zouden moeders ook wel meer moeite willen doen om langer te voeden.

Verder zou het huren van een kolf (op medische indicatie) en het inschakelen van een lactatiekundige gewoon standaard vergoed moeten worden door de verzekering.

La Leche League

Hier in Groningen zijn geen leidsters van LLL, in het 'gehele' noorden zit momenteel iemand in Leeuwarden (Friesland) en Westerveld (Drenthe), aldus http://www.lll.borstvoeding.nl Toen ik wilde beginnen was dat nog niet zo. Van de VBN waren er hier in de provincie wel al vrijwilligsters. Momenteel zijn we met 1 regioleidster, 6 cp's en 4 cpio's actief.

LLL is een wereldwijde organisatie en bestaat ook al langer dan de VBN. Daarnaast geven wij alleen informatie over borstvoeding (ok, je hebt 'grijze gebieden') maar LLL betrekt ook de opvoeding erbij. De bijeenkomsten bij de VBN zijn voor zwangeren en de al voedende moeders gescheiden en bij LLL zitten zij bij elkaar. En er zijn nog wat kleine verschillen in opleiding en werkwijze. Maar ik denk dat wanneer een moeder een leidster of contactpersoon zou bellen met een vraag, zij op zich geen verschil zal bemerken.

Het beroep lactatiekundige

Eigenlijk zouden er meer van moeten zijn! Hier in de regio zijn ze zeldzaam of niet als zelfstandige werkzaam. Ik ben blij met de lactatiekundigen. Wanneer wij als cp niet verder kunnen dan verwijzen we geregeld naar ze door. Wij hebben uiteindelijk onze beperkingen, qua medische kennis bijvoorbeeld maar ook wat we kunnen en mogen doen. Ik zou alleen graag zien dat de lactatiekundige zorg door alle zorgverzekeringen wordt vergoed. Zelf zou ik ook heel graag de lactatiekundige opleiding willen gaan doen, over een jaar of 3, 4.

Ik zie nog niet zoveel ontwikkelingen op het gebied van borstvoeding. Ligt misschien ook aan de relatief korte tijd dat ik nu werkzaam ben voor de VBN. Wat er wel in ieder geval positief veranderd is, is dat een aantal zorgverzekeraars wel al de lactatiekundige consulten vergoeden.

Op het moment speelt er wel iets, dat de overheid zich echt in wil gaan zetten om meer moeders (langer) borstvoeding te laten geven... maar wat daar uiteindelijk van terecht zal komen? Eerst maar eens zien.

Mijn vrijwilligerswerk op mijn CV

Naast de kennis op borstvoedingsgebied leer jebijvoorbeeld om te luisteren. En dan bedoel ik echt goed luisteren. De vraag achter de vraag bijvoorbeeld... Daarnaast leer je hoe je mensen te woord kunt staan, letten op je woordkeuze, hoe breng je iets... zodat de ouders hun eigen keuze kunnen maken, wij leggen niets op. We leren hoe je bijeenkomsten kunt organiseren. Hoe ga je om met de zorgverlening? Hoe leg je contacten met zorgverlening en pers? Wat doe je met een moeilijk (emotioneel) telefoontje...

Door de VBN ben ik me bijvoorbeeld veel bewuster geworden van wat ik schrijf. Met name op fora is dat heel belangrijk. Omdat je geen lichaamstaal ziet is het heel belangrijk om dat wat je wilt zeggen, goed te omschrijven.
Ik denk dat dit best op een cv gezet kan worden.

Mijn ervaring als tbm in mijn vrijwilligerswerk

Ik denk dat het in zekere zin het hebben van rust is. Nu heb ik het best wel druk, doe van alles en kom tijd te kort maar ik moet eigenlijk niks. Dat geeft mij rust als tbm maar ook als cp. Ik doe mijn ding wanneer ik er tijd voor heb of er tijd voor acht. Dat geldt niet alleen voor de werkzaamheden, zowel huishoudelijk als VBN, maar ook voor de opvoeding en het voeden van mijn kind(eren).

Ik geef ook geregeld aan, dat moeders het huishouden ook even zouden kunnen laten liggen... en gewoon eens even niks doen, op de bank gaan zitten en rustig hun kindje voeden. Rust.... Dat laagje stof ligt er morgen ook nog wel. En overmorgen ook nog wel.... alleen dan is het een beetje dikker. ;-)

Maar wanneer een moeder rust kan vinden (niet alleen fysiek maar ook in haar hoofd!) en zich kan ontspannen, komt dat haar ten goede en haar kindje zeer zeker ook!

Borstvoedingsmafia?

Ik herken het niet dat de VBN ook wel 'borstvoedingsmafia' wordt genoemd. Ik weet wel dat, op internet, je wel eens leest over de borstvoedingsmaffia. Dit woord wordt met name gebruikt door moeders die kunstvoeding geven. Er is een groep moeders (die kunstvoeding geeft), die zodra ze het woord borstvoeding horen/lezen al een defensieve houding aan gaan nemen.

Ik weet heus wel dat er zo nu en dan wel eens moeders zijn, die hun ideeën over borstvoeding niet onder stoelen of banken steken. En soms ook in overduidelijke bewoordingen. Zo heb ik wel eens gelezen dat kunstvoeding vergif zou zijn. Nou dat gaat mij dus te ver. Ook al ben jij nog zo pro borstvoeding, dan nog kun je niet altijd zomaar altijd van alles zeggen. Je kunt ook je mening geven maar wel anderen in hun waarde laten. Je kunt er wel om denken hoe je iets zegt/schrijft. Dat is overigens niet alleen op het gebied van borstvoeding zo, dat is overal zo mee. Alleen ja, dat 'soort' moeders zorgt dus voor het stempeltje, wat heel veel mensen die voor borstvoeding zijn, opgedrukt krijgen.

Persoonlijk vind ik de term niet prettig klinken. Het komt heel negatief over. Maar dat zal uiteraard ook de bedoeling zijn. Ik hoor ook wel eens het woord 'lactivisten'. Dat vind ik een wat minder negatieve klank hebben. Maar ook dat woord zou ik zelf niet gebruiken.

Vanuit de VBN zijn wij er om informatie te geven. Moeders (of anders belangstellenden) die informatie willen over borstvoeding, kunnen bij ons tercht. Wij zullen dan die informatie geven en daarbij uitleggen wat e.e.a. tot gevolgen heeft. Dan kan een moeder zelf bepalen wat zij er mee doet en wat ze wil. Of dat ze mogelijk contact op zou moeten nemen met een zorgverlener. Moeders weten ons nog steeds te vinden. Soms vind een moeder het eng om te bellen. Veel moeders maken ook meer en meer gebruik van het borstvoedingsforum, omdat dit laagdrempeliger is.

Onze persoonlijke ervaringen mogen wel verwerkt worden, bijvoorbeeld een anecdote tijdens een cursus om het verhaal wat luchtiger te maken. Maar het is niet de bedoeling dat je dit letterlijk in de informatie verwerkt. Ook je ideeën over borstvoeding niet. Een fanatieke houding moeten we als VBN medewerkers vermijden. Dit staat ook allemaal in de gedragscode die we, voor we contactpersoon worden, moeten ondertekenen. Anders word je dus geen contactpersoon.
Wanneer jij fanatieker op het gebied van borstvoeding wilt zijn, meer je eigen mening wilt profileren, dan moet je dat niet als contactpersoon doen. Of geen contactpersoon worden.

Doelief

2008-05-08T10:07:00.000-07:00

Kun je iets over jezelf vertellen?

Ik ben Belinda Boerman, 37 jaar. Ik woon samen met Evert-Willem den Ouden en we de ouders van Daisy. (bijna 5 maanden). Ik woon in Alkmaar en heb daar ook gestudeerd, eerst Technische Bedrijfskunde en daarna de Pabo. Sinds een paar jaar ben ik vooral bezig met het runnen van Atelier Leuke Kunst, dat we samen vormen en het Doe Lief initiatief.

We zijn na de dood van Theo van Gogh in november 2004 gestart met het Doe lief initiatief omdat we nogal somber werden van al het negatieve nieuws en de toenemende onverdraagzaamheid in die periode. We probeerden op deze manier een positieve bijdrage te leveren aan de discussie op straat. Wij denken namelijk dat veel problemen verdwijnen als mensen lief tegen elkaar doen! Daarom verspreiden we posters met de boodschap "Doe Lief". Het is de bedoeling dat mensen die voor hun raam ophangen. We hebben er inmiddels ruim 1500 verspreid in heel Nederland, de eerste 1000 waren met de hand geschilderd. De posters zijn gratis en kunnen worden aangevraagd via onze website www.doelief.nl.

Hoeveel tijd besteed je er per week aan?

Schilderen is onze (uit de hand gelopen) hobby, dat is wat we het liefste doen als we tijd hebben, in het weekend, op vrijdagavond… Er gaat dus heel veel tijd in zitten. Toen we net begonnen met het initiatief waren we 2 tot 3 avonden per week bezig met posters schilderen, inkleuren en versturen. Daarnaast maakten we nog schilderijen.

Toen bleek dat er zoveel vraag was naar onze posters hebben we overwogen de posters te laten drukken, maar daar hadden we geen geld voor, dus zijn we doorgegaan met schilderen. Toen ik in verwachting was heb ik door bekkeninstabiliteit rust moeten nemen, en pas toen zijn we de posters gaan drukken om het project door te kunnen laten gaan. Gelukkig vonden we iemand die de eerste serie gedrukte posters voor ons wilde betalen in ruil voor een kunstwerkje.

Ik ging met zwangerschapsverlof en heb tot januari helemaal niet geschilderd. Nu ben ik langzaam weer begonnen, een dag in de week werk ik de website bij, verstuur posters en beantwoord brieven, en maak ik weer tekeningen! Tussendoor doe ik ook kleine dingen… eigenlijk ben ik altijd wel bezig met nieuwe dingen verzinnen of klusjes doen.

Jullie hebben 1000 posters met de hand geschilderd: hoe lang zijn jullie daarmee bezig geweest? Hoe combineer je dit met betaald werk/ gezin?

We zijn met die 1000 posters bezig geweest van november 2004 tot half augustus 2006, dus bijna twee jaar lang, minstens één avond in de week maar vaak meer. Mijn vriend, Evert-Willem heeft een fulltime baan, dus daarom schilderen we meestal ’s avonds.

Het is heel leuk om samen te werken, we krijgen altijd ideeën van elkaar. Toen waren we nog geen ouders, dus die tijd hadden we wel. Nu is dat anders… Op dit moment werk ik als hij zijn pappadag heeft en hij schildert meestal in het weekend.
De andere dagen ben ik eigenlijk wel de hele dag met Daisy bezig. Ze slaapt meestal heel kort, dan is het meestal niet de moeite om met schilderen te beginnen. Maar ach… het is heel gezellig met haar en als ze iets groter is mag ze me helpen ☺.

Hoe verzin je de afbeeldingen?

Tja… dat gebeurt gewoon. We werken heel vaak samen, zoals ik al zei. En dan tekent de een iets, de ander reageert erop en voor we het weten hebben we een nieuw beestje getekend. We zijn begonnen met beren en panda’s, tekenden daarna onze kat, toen werden het konijnen, ik bedacht een beschermengeltje en die wilde ook wel eens prinses zijn, dus tekende ik een prinses. Zo komt van het een het ander. Het is makkelijk zelf verzonnen dieren te tekenen, die hoeven nergens op te lijken en kunnen dus niet mislukken
…
In 2005 schilderden we op het 5 mei festival in Alkmaar en toen mochten kinderen zelf een poster kiezen: zij zeiden welk dier we moesten schilderen in welke kleuren. Toen is ons repertoire behoorlijk uitgebreid. Voor die tijd had ik er zelf niet aan gedacht om spinnen te tekenen of dolfijnen.

Hoe komt het dat jullie initiatief over het hele land is verspreid? Was dat ook jullie plan?

We hadden nooit durven dromen dat het project zoveel bekendheid zou krijgen! We hoopten wel dat het mensen zou inspireren en dat onze posters ook buiten Alkmaar zouden komen te hangen. Uiteindelijk is dat stapje voor stapje gegaan.
Mensen stuurden een poster op naar familie of ze waren hier op bezoek en wilden ook wel zo’n poster hebben. Daarom staat onze website genoemd op de posters, zodat iedereen kan zien waar je een eigen poster kunt aanvragen.

Wat vind je zo leuk aan het Doelief-project?

We worden heel blij van schilderen, dat is het belangrijkste. Bovendien geeft het me het gevoel dat ik iets doe om de wereld mooier te maken. Ik hou er niet van om te zeggen “daar zouden ze iets aan moeten doen”, ik wil graag zelf doen wat ik kan en dat doe ik hiermee. Ik ben geen politicus, ik heb geen invloed in die zin, maar ik heb mijn penseel en mijn idealen.

Door dit project ben ik allerlei mensen tegengekomen die er hetzelfde over denken, die ons uitnodigen voor festivals, die workshops organiseren. En er zijn heel veel lieve mensen die leuke brieven sturen om posters aan te vragen. Dan weet ik dat we niet de enige zijn die de wereld mooier willen maken en dat geeft ook een heel goed gevoel. Het moment dat de postbode komt is hier altijd heel erg leuk want dan komen er weer lieve brieven. Mijn eigen wereld is dus heel veel mooier geworden…

Hoe kunnen anderen helpen?

Je kunt heel veel doen… Kleine dingen doen voor andere mensen, het Doe Lief initiatief in de praktijk brengen. De deur openhouden bij winkels, iemand voor laten gaan bij de kassa, iemand voorrang geven met de auto, mensen helpen met oversteken, de hond uitlaten voor de buren, op bezoek gaan bij je oma, noem maar op!

Je kunt via onze site posters downloaden en aanvragen, zodat we nog meer mensen bereiken. Of je kunt zelf posters maken en die ophangen. Wat je ook doet: stuur ons een foto en die zetten we op de site. Veel leerkrachten gebruiken het initiatief als lesidee, op onze site staan ook wat voorbeelden van lessen die zijn gegeven op de basisschool.

We hadden toen we begonnen geen idee hoeveel posters er aangevraagd zouden worden, we zijn gewoon maar gaan schilderen. In het begin bekostigden we alles zelf, papier, verf, enveloppen, postzegels… Dat liep nogal op, dus zijn we een bijdrage in de verzendkosten gaan vragen. De posters zijn nog steeds gratis. We willen zoveel mogelijk mensen bereiken, het doel is dat de posters bij zoveel mogelijk mensen komen te hangen. Geld mag daarvoor geen belemmering zijn. Als mensen ons willen steunen dan kunnen ze een schilderij van ons kopen.

Al het geld dat we daarmee verdienen gaat naar Stichting Leuke Kunst en daarmee bekostigen we het Doe Lief initiatief.

Kijk je met andere ogen naar het project nu je kinderen hebt?

Ja! Ik vind het nog belangrijker dat we ook lief doen voor de wereld, voor het milieu. Daar zijn we de laatste tijd erg veel mee bezig. Waarschijnlijk gaan we daarvoor op de site ook een speciale ‘Doe Lief voor het milieu’ afdeling maken met tips wat je kunt doen. Als onze dochter groot is wil ik dat zij ook kan genieten van deze mooie aarde.

In de praktijk merk ik er ook meer van, dat mensen je helpen door de deur open te houden als je met de kinderwagen loopt of bij het instappen van de bus, of dat auto’s voor je stoppen bij het zebrapad. Vooral dat laatste vind ik nu erg belangrijk! Ik bedank ook daarom altijd iedereen die me helpt.

Wat houdt een posterworkshop in?

Posterworkshops geven we vooral op basisscholen. We gaan dan met de klas Doe Lief posters maken. Een workshop duurt ongeveer anderhalf tot twee uur. Ik hou altijd eerst een praatje: wie zijn we en wat doen we en waarom doen we dat. Dat duurt ongeveer een kwartier.

Daarna ga ik met de klas aan de slag. We schilderen eerst een half uur posters in zwart/wit, dan hebben ze een kwartiertje pauze (dan kunnen de kids even rennen en de verf even drogen) en daarna kunnen we een half uur inkleuren. De leerlingen maken meer dan een poster, dat is handig want dan kunnen ze die uitdelen aan vriendjes, opa en oma enzovoort.

Hoe zie je het project vanuit het moederschap?

Dit project geeft me veel positieve kracht. Dat zou ik mijn dochter ook mee willen geven. Het heeft me laten inzien dat het werkt om zaken positief te benaderen. Je geeft je eigen wereld er een stuk meer kleur mee.

Wat kunnen moeders doen?

Je kunt laten zien dat het leuk is om mensen blij te maken want daar word je zelf ook blij van. Geluk zit in kleine dingen. Dat kun je in de praktijk brengen. Help elkaar, heb iets voor een ander over. Natuurlijk kun je de posters van onze website downloaden of bij ons bestellen. Voor thuis of op het werk of op de school van je kinderen.

Meer informatie en heel veel foto’s vind je op www.doelief.nl en www.leukekunst.nl

Homestart

2008-05-06T10:22:00.000-07:00

Wat houdt vrijwilligerswerk voor Homestart in?

Via HOME-START bied ik op vrijwillige basis ondersteuning aan gezinnen met jonge kinderen. Door middel van tijd en inzet, ervaring met de opvoeding van kinderen, alsmede bereidheid om aandacht te geven en te luisteren.

Waarom ben je vrijwilligerswerk gaan doen?

Vanuit de behoefte aan zelfontplooiing ben ik een zestal jaren geleden begonnen met twee vaste dagdelen per week als oppasmoeder. Dit doe ik nog steeds, op dezelfde basis èn met veel plezier.

Lijkt het op werk dat je voorheen als betaalde baan deed?

Nog tot voor kort was ik in dienstverband werkzaam binnen de administratieve sector - dus heel andersoortig bezig.
Hoe ben je op het idee gekomen om dít werk te doen? Gevraagd, advertentie, via vriendin, vond je het altijd al leuk?
Delen is vermenigvuldigen. Meer dan oppas kunnen en willen zijn. Gastgezin. Zo groeit, na een viertal jaren fungeren als gastouder èn medewerker voor Pax Kinderhulp, het gevoel ook naast de vakantieperiodes iets te willen betekenen voor kinderen.

Als antwoord op de vraag, hoe daar invulling aan gegeven kon worden, ben ik in aanraking met Home-Start gekomen. Via een artikel in een lokaal weekblad werd een voorbereidende cursus, ondersteuning en begeleiding bij interessant vrijwilligerswerk aangeboden, dat voldoening en contacten met andere vrijwilligers geeft. En tegenover noodzakelijk met de auto gereden kilometers staat een onkostenvergoeding.

Hoeveel uur per week besteed je er aan?

Omdat ik na het opzeggen van mijn betaalde baan wat meer vrije tijd beschikbaar heb, ben ik momenteel actief binnen twee gezinnen. Opgeteld vraagt dit in mijn geval gemiddeld wekelijks twee vaste dagdelen.

Daarnaast wordt er door onze coördinator maandelijks (met uitzondering van juli en augustus) een vrijwilligersbijeenkomst georganiseerd. Tijdens deze "terugkom-avonden" is er de ene keer ruimte voor een bepaald thema, en wordt de andere keer meer aadacht besteed aan intervisie.

Wat voor vaardigheden vraagt het van je?

Geloof in de kracht en het vermogen van mensen dingen zèlf opte lossen. Dit geloof consequent toepassen is de de kracht van de Home-Start filosofie. Niet het accent liggen op wat niet loopt en waar mensen zich onzeker of machteloos over voelen, maar op wat wel loopt. De krachtige en plezierige kanten staan centraal.

Optimisme is daarom essentieel, evenals de vaardigheid om het leuke en positieve te herkennen en er uit te lichten. Deproblematiseren evenals het vergroten van het zelfvertrouwen zijn fundamenteel. Home-Start kiest voor het versterken van de draagkracht van gezinnen.

Krijg je er een opleiding voor?

Home-Start geeft vrijwilligers een voorbereidende cursus. Naast deze toetsing/training is een Verklaring Omtrent Gedrag een voorwaarde om te beginnen.

Zijn aan een eventuele opleiding kosten verbonden?

Neen. Je krijgt wel een onkostenvergoeding.

Wat is de studiebelasting?

De cursus bestaat uit zes bijeenkomsten met een gemiddelde duur van vijf uur. Pauzes inbegrepen. Na afloop wordt steeds een huiswerkopdracht als voorbereiding op de volgende bijeenkomst meegegeven.
Je opvoedkundige ervaring en levenswijsheid worden in de opleiding samengevoegd. Dit wordt als behoorlijk intensief ervaren. Persoonlijk heb ik ook het denkwerk thuis niet als een belasting gevoeld. Eerder als een welkom bewustwordingsproces.

Hoe combineer je het met je kinderen?

De behoeften, vragen en grenzen van het gezin waaraan je ondersteuning biedt, vormen binnen Home-Start-kaders het uitgangspunt van dit werk. De moeder heeft de regie in handen. In grote lijnen bepaalt zij samen met de coördinator aan welke vorm van ondersteuning of hulp behoefte is. Het initiatief ligt bij haar: hoe vaak de vrijwilliger komt en hoe lang de periode is dat zij van de diensten van Home-Start gebruik wil maken.

Als vrijwilliger heb je binnen de uitgangspunten en grondprincipes van Home-Start alle tijd om te luisteren, om voor een gezin te zorgen en er regelmatig aanwezig te zijn.

Met andere woorden: als Home-Start-Vrijwilliger ben je er op afgesproken tijden voor je Home-Start-Gezin. Dat kan dus ook tijdens de schooluren van je eigen kind(eren) zijn. En mocht je onverhoopt op dat moment ineens zelf zorgtaken hebben (bijvoorbeeld ziekte eigen kind(eren), dan maak je een nieuwe afspraak.

Wat vind je er leuk aan?

Tijd en een luisterend oor zijn essentieel, omdat zo een vertrouwensrelatie tussen moeder en vrijwilliger kan ontstaan. Als vrijwilliger ben je in principe bereid op vriendschappelijke basis een band te ontwikkelen met de moeder. De contacten tussen moeder en vrijwilliger worden gekenmerkt door gelijkwaardigheid en vertrouwen. Het contact wordt ook als wederkerig gezien.

Aangezien ik van nature graag wil weten wat mensen beweegt en het prettig vind in allerlei opzichten "klankbord" te zijn, is het erg plezierig te mogen ervaren hoe je daarmee ook een helpende hand kan bieden. En mijn insteek bevestigd te zien: hoe dat steuntje in de rug ook indirect ten goede komt aan de kinderen.

Natuurlijk is het vooral heel fijn om te ondervinden, dat zowel groot als klein in dat gezin jou graag regelmatig zien komen.

Wat vind je er het minst leuk aan?

Home-Start is voor de "leuke" dingen en de problemen zijn voor de hulpverlening. Dat is ook de boodschap van Home-Start aan het gezin. En als vrijwilliger moet je jezelf regelmatig af te vragen of dat wat men van jou verlangt, past binnen jouw rol. Je bent geen hulpverlener, maar evenmin een hulp in de huishouding, een goedkope oppas, of taxichauffeur. Soms zijn de grenzen tussen genoemde zaken en het bieden van vriendschap, praktische hulp en ondersteuning moeilijk af te bakenen.

Wat haal je er uit in termen van persoonlijke groei en voldoening?

Daar kan ik heel kort over zijn - wat voldoening betreft: de door mij gewenste horizonverbreding.
Wat persoonlijke groei betreft heeft het ertoe bijgedragen dat ik me (weliswaar samen met mijn partner) aangemeld heb voor de "zevenstapscursus" als toetsing/voorbereiding ten behoeve van pleegzorg.

Wat levert het de maatschappij op?

Door de laagdrempeligheid biedt Home-Start ondersteuning aan gezinnen met jonge kinderen, die om welke reden dan ook een moeilijke periode doormaken, waarbij ze geen beroep willen of hoeven doen op professionele hulpverlening.
Dienstverlening door Home-Start vindt plaats door vrijwilligers met begrip voor en inzicht in gevoelens en emoties van gezinnen in stresssituaties. Een groep mensen die met professionele ondersteuning geleerd heeft een juiste inschatting te maken van de eigen rol als vrijwilliger en de beperkingen daarvan. Die, puttend uit eigen menselijke kwaliteiten en ervaringen, de positieve elementen in het gezin benadrukt. Daarmee bewerkstelligend, dat "eenvoudige" problematiek op eigen kracht van het gezin het hoofd geboden kan worden. Zonder hulp van instanties als Maatschappelijk Werk, Gespecialiseerde Gezinsverzorging en Jeugdgezondheidszorg.

Waarom vind je dit werk belangrijk?

Zoals LOESJE zegt: zorgen moet je niet maken, zorgen moet je doen.

Wat zou je mensen aanraden die dit werk ook willen doen?

Vooral mee van start gaan! Je zult zien hoeveel inspiratie en motivatie zowel de voorbereidende cursus, het contact met ervaren vrijwilligers als het werk zelf, jou opleveren. En bovendien: wat je zelf daarmee weer doorgeeft.

Wat zijn goede eigenschappen om te hebben voor dit soort vrijwilligerswerk?

De drie belangrijkste kenmerken van de verhouding van een Home-Start vrijwilliger tot een gezin zijn: respect, oprechtheid en inleving.

Tips voor mensen die dit werk willen gaan doen?

Iedereen met een praktische instelling, een groot hart, een goed humeur en ervaring met kinderen kan vrijwilliger worden bij Home-Start. Na een voorbereidingscursus krijg je individuele begeleiding en regelmatig worden onderling veel ervaringen uitgewisseld. Home-Start kan altijd enthousiaste vrijwilligers gebruiken. Dus meld je aan!

Als je dit werk op je Curriculum Vitae zou zetten hoe zou dat er dan uitzien?

Mijn persoonlijke bijdrage aan de maatschappij door middel van het versterken van de sociale relaties.

Hanke

http://www.home-start.nl